Człowiek w czapce niewidce – o DDA funkcjonującym w roli Zagubionego Dziecka

IMG_2763

W pochodzącej z początku XX wieku baśni Bolesława Londyńskiego pt. „Czapka-niewidka. Baśń czarodziejska.” możemy poznać historię czworga dzieci młynarza. Ojciec bardzo kochał najstarszą córkę, natomiast nienawidził trojga synów. Bracia, usłyszawszy o istnieniu czarodziejskiego przedmiotu – czapki niewidki będącej w posiadaniu karzełków – po kolei od najstarszego wyruszali na jej poszukiwania. Bardzo chcieli mieć możliwość przemieszczania się po okolicy i robienia różnych rzeczy, pozostając niezauważonymi. Dwóch najstarszych zostało uwięzionych przez karzełków i zmuszonych do służby na ich rzecz. Najmłodszy przechytrzył przeciwnika, zdobył czapkę niewidkę i użył szantażu. W ten sposób uwolnił braci, zdobył dla nich piękne stroje i zabrał na wesołą wycieczkę po czarodziejskiej krainie karzełków. Najważniejsze jednak, że wszyscy wrócili do ojca ze skarbem i miksturą na złagodzenie jego gniewu. Po wypiciu zaczarowanego napoju ojciec zaczął odczuwać gorącą miłość do swoich synów i serdecznie ich uściskał.

Trudno pozbyć się wrażenia, że baśń stanowi metaforę życia rodziny, której członkowie chcą znaleźć sposób na przetrwanie mimo destrukcyjnych oddziaływań ich dorosłego opiekuna. Synowie, nie potrafiąc poradzić sobie z jego wrogim zachowaniem, pragną stać się niewidoczni. W bajce bardzo wyraźny jest też motyw silnej potrzeby, aby mimo wszystko w jakiś sposób zasłużyć na miłość rodzica oraz nadziei na jego istotną przemianę. Skojarzenia z rodziną, w której jeden z opiekunów bywa agresywny i nieprzewidywalny (być może w powiązaniu z jakimś uzależnieniem?) nasuwają się dość szybko.

Czapka niewidka może stanowić symbol roli DDA, które od najmłodszych lat jest wtłaczane, a następnie uwiezione w roli Zagubionego Dziecka. Znana terapeutka pomagająca DDA – Wegscheider-Cruse mówi o roli „usuwającego się z oczu”.

Czytaj dalej

Reklamy